تا دمه لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده ، درده هیچ کسو نداشتن

هر گله پژمرده رو، تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم

تا دمه لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

میخوام بنویسم

از اون لحظه های باهم

میخوام بنویسم از گذشته ها

از روزهای از یاد رفته ها

اون روزا دلم هوای عاشقی داشت

اون روزا هوای خوب دلبستگی داشت

روزای خوب با هم بودنمون

روزهای خوب دل سپردنمون

دیدن تو شده بود برام عادت

چشات نمی ذاشت یه لحظه راحت

هر روزم میگذشت به خوبی

هیشکی نبود مثل تو به این خوبی

فقط یاد تو اروم قلبم بود

صدای تو دایم تو گوشم بود

فکر بی تو موندن عذاب میداد

فکر تنها شدن روزهای بدو نشانم میداد

از اون چیزی که ترسیدم اومد سراغم

تو رفتی از پیشم تنها شدم با راهم

رفتی و با رفتنت همه ارزوهام مرد

دلدارم رفتو دل به دل دیگه سپرد

حالا تنهام بدون هیچ امیدو ارزویی

رفتی ای که همه عمرو ارزویی

هنوزم تنگه دلم برات

هنوزم تنگه واسه اون نگات

دیگه روزام میگذره بی ثمر

دیگه نمونده از شادیام اثر

دلم واسه اون روزا تنگه

واسه اون که دلش از سنگه

میگفت میمونه تا ابد پیشم

حالا ازم میپرسه من کیشم؟

میگفت ما نمیتونیم دل بکنیم

نمیتونیم قید همو بزنیم

ساده بودم تو زندگی باختم

از رو سادگی ازش یه بت ساختم

حالا دیگه باید سر کنم تنها

حالا دیگه اون نیست شدم تنها

دلم درگیر این حس بود که میمونه پیشم

رفتو حالا من اینجا بیگانه با خویشم

یاد اون روزا دلمو اتیش میزنه

عاشق بودن دل اتیش میزنه

دل شکسته مینویسه همیشه

زندگی دیگه بی اون نمیشه

هیچکس

هیچ کس در این دنیا بامن یار نبود

هیچ کس مانند من تنها نبود

هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت

بلکه دردی نیزبر دردم گذاشت

هیچ کس درد من را باور نکرد

خطی از شعر مرا از بر نکرد

هیچ کس معنی آزادی نگفت

دروجودم ردپایش رانشست

هیچکس آن یار دلخواهم نشد

هیچ کس جزمن چنین مجنون نبود

دل تنها

ღღღ عـشـــق يـعنے ایـن ღღღ...